Niebezpieczne praktyki – dieta tasiemcowa

Założeniem diety tasiemcowej (tapeworm diet) jest umyślne wprowadzenie pasożyta (tasiemca nieuzbrojonego- Taenia saginata) do wnętrza jelita cienkiego człowieka. Rozwijający się tasiemiec, pobierając substancje odżywcze z treści jelitowej ogranicza ich dostępność. W efekcie czego, może dojść do szybkiej utraty masy ciała bez konieczności stosowania restrykcyjnego planu żywieniowego czy też intensywnych ćwiczeń aerobowych.

Trudno wyobrazić sobie przypadek, by ktoś o zdrowych zmysłach, chciał z własnej, nieprzymuszonej woli zarazić się chorobą pasożytniczą. Jednak, w wyścigu po wymarzoną sylwetkę, nieliczni desperaci decydują się na tą tak niebezpieczną dla zdrowia praktykę.

Parazytozy przewodu pokarmowego nazywa się zbiorczo „chorobami nędzarzy”[1], gdyż dotyczą one głównie biedniejszych warstw społecznych krajów nieuprzemysłowionych [2]. W krajach wysokorozwiniętych Europy i Ameryki Północnej zarażenia są najczęstsze wśród imigrantów i uchodźców [3].

Człowiek w naturalnych warunkach może się zarazić tasiemczycą spożywając zarażone cystami mięso bydła domowego. Cysta po osiągnięciu jelita cienkiego po około dwóch miesiącach zamienia się w dojrzałego osobnika zdolnego do rozmnażania. Tasiemiec nieuzbrojony może osiągać do 25m długości (zwykle jest to 10m), jego ciało składa się z 1000 do 2000 segmentów, każde z nich może zawierać około miliona jajek.

Średnio dziennie, chory człowiek wydala wraz z kałem 6 proglotyd zawierających razem około sześciu milionów (6×106) jajek zdolnych kontaminować żywność i zarażać zwierzęta hodowlane [4].

W większości przypadków tasiemczyce przebiegają bezobjawowo lub ograniczają się do skąpych, niespecyficznych symptomów takich jak: nudności, wymioty, utrata wagi, biegunki i bóle nadbrzusza [5].

Do poważniejszych powikłań tasiemczycy zaliczymy: postać bólową uchyłku Meckela [6], niedrożność jelitową, zapalenia trzustki, pęcherzykai dróg żółciowych [5,7].Tasiemiec prócz substancji energetycznych spożytych przez żywiciela pobiera też inne związki, między innymi witaminy i minerały. Może doprowadzić to do niebezpiecznych dla zdrowia niedoborów (szczególnie witaminy B12). Niegroźnym, aczkolwiek kłopotliwym objawem tasiemczycy, jest świąd odbytu spowodowany samodzielnie poruszającymi się proglotydami (segmentami) macicznymi tasiemca w kierunku na zewnątrz [8].

Przerażająca jest dostępność preparatów zawierających głowę tasiemca (Weight-B-Gone), sprzedawanych w sieci internetowej razem z instrukcją stosowania, gwarancjami osiągnięcia niesamowitych efektów i dwiema tabletkami odtruwającymi.

Prawda jest niestety z goła inna. Nie da się przewidzieć reakcji żywej tkanki, tak długo jak ta pozostaje żywa.Trudno założyć, że przyjmowany pasożyt zagnieździ się w miejscu typowym, spowoduje tylko pożądane przez nas efekty, a później grzecznie się da z ustroju usunąć.

Mało tego, w literaturze przedmiotu brak jest badań dowodzących skuteczność tego typu praktyk. Zrozumiałe jest, że takie badania prędko bądź nigdy nie powstaną. Trudno jest wyobrazić sobie zgodę komisji bioetycznej, która miałaby wziąć na siebie odpowiedzialność za zdrowie pacjenta poddanego takiej terapii.

Dlatego, zamiast szukać możliwości zarażenia, powinniśmy skupić wszelkie wysiłki na jego unikaniu. Należy spożywać tylko sprawdzone weterynaryjnie mięso, kupować warzywa i owoce z upraw nienawożonych fekaliami oraz zachowywać podstawowe zasady higieny osobistej.

Korzystając ze zdrowego rozsądku, należy przestrzec wszystkich ludzi przed niebezpiecznymi metodami redukcji masy ciała, kierując ich bezpośrednio do specjalisty dietetyka. Zaś kwestie tasiemców ograniczyć do prewencji, by się nimi nikt nigdy nie zaraził. Zarówno przypadkowo, czy też umyślnie.

 

Piśmiennictwo

1. Harhay MO, Horton J, and Olliaro PL, Epidemiology and control of human gastrointestinal parasites in children.Expert Rev Anti Infect Ther. Feb 2010; 8(2): 219–234.
2. Brooker S, Clements AC, Bundy DA. Global epidemiology, ecology and control of soil-transmitted helminth infections. Adv. Parasitol. 2006;62:221–261. [PubMed] Highly informative and comprehensive review of the basic biology, ecology and epidemiology of soil-transmitted helminthes.
3. Stauffer WM, Weinberg M. Emerging clinical issues in refugees. Curr. Opin. Infect. Dis. 2009;22(5):436–442
4. Centers for Disease Control and Prevention (2013), Taeniasis [Online], protokół dostępu: http://www.cdc.gov/dpdx/taeniasis[2014, listopad 13.
5. Uygur-Bayramiçli O, Ak O, Dabak R, Demirhan G, Ozer S. Taenia saginata a rare cause of acute cholangitis: a case report. Acta Clin Belg. 2012 Nov-Dec;67(6):436-7.
6. Chirdan LB, Yusufu LM, Ameh EA, Shehu SM. Meckel’s diverticulitis due to Taenia saginata: case report.East Afr Med J. 2001 Feb;78(2):107-8.
7. Ajaz A. Malik, Rauf A. Wani, Shams Bari. Acute acalculous cholecystitis due to Taenia saginata. Ann Saudi Med 2008; 28(5): 388-389.
8. Dobosz, S., et al. „Wybrane choroby pasożytnicze u dzieci.” Przewodnik Lekarza11.12 (2003): 60-9.

autor:
mgr Paweł Janus
fizjoterapeuta, dietetyk
absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie
absolwent Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Niebezpieczne praktyki – dieta tasiemcowa
5 (100%) 3 votes